جمعه 25 آبان 1397

این سایت را صفحه خانگی خود کنید      این سایت را به لیست علاقه مندی های خود بیافزایید
در پاسخ بيان چند نكته بايسته است:
اينكه براى خداوند ضمير مذكّر به كار رفته است. مانند «قُلْ هُوَ اللّهُ أَحَدٌ»، بدين جهت است كه از نظر ادبى، ضمير «هو» براى جنس مذكّر و براى موجودى كه نه مذكّر و نه مؤنث است به كار مى رود اما ضمير «هى» تنها برای جنس مؤنث و يا مؤنث مجازى و لفظى به كار مى رود. مانند آيات شريفه:
«فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى؛ همانا بهشت همان جايگاه است». [1]
«وَ نَفْسٍ وَ ما سَوّاها؛ سوگند به نفس و آنچه آن را درست كرد». [2]
از اين رو ضمير «هو» در دو مورد به كار مى رود:
1. در مقابل «هى» و براى موجود مذكّر؛ چه حقيقى و چه مجازى.
2. به معناى جامع ميان مذكّر و مؤمنث و يا در موجودى كه جنسيت خاص مذكّر يا مؤمنث در آن لحاظ نشده است (مانند «اله») و يا اينكه هر دو جنس مذكّر و مؤمنث در آن لحاظ شده و مدنظر است. پس هنگام اطلاق «هو» بر خداوند، به هيچ وجه پرسش از مذكّر و مؤنث بودن مرجع ضمير معنايى نخواهد داشت؛ زيرا او جسم ندارد؛ نه مذكّر است و نه مونث و نه چيز ديگرى شبيه به اين موارد «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ». با اين حال قرآن مجيد به زبان مردم نازل شده است و مى بايست كه قواعد ادبيات عرب در آن رعايت مى گرديد. [3]
پی نوشت ها:
1. سوره نازعات، آيه 41
2. سوره الشمس، آيه 7
3. محمدتقى مصباح يزدى، پرسش ها و پاسخ ها، ج 5، ص 30

   1397/8/12 14:13    تعداد بازدید :  33


نظرات بازدیدکنندگان
نام و نام خانوادگی :
ایمیل :
* متن کامنت :
 

خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود
تعداد بازدید : 33
0/10 (تعداد آرا 0 نفر )


 
  |صفحه اصلی| | اخبار | |طرحها و خدمات| | اندیشه | |گالری تصاویر| | فروشگاه | | پیوندها | |چند رسانه ای| | دانلود | |مشاوره حجاب| |نقشه سایت| | درباره ما | | تماس با ما |  
کلیه حقوق این سایت محفوظ و متعلق به موسسه فرهنگی هنری کاربردی خیبر می باشد. تمامی کالاها و خدمات این فروشگاه، حسب مورد دارای مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می باشند و فعالیتهای این سایت تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.