دوشنبه 2 مهر 1397

این سایت را صفحه خانگی خود کنید      این سایت را به لیست علاقه مندی های خود بیافزایید

حجاب و اصل آزادي

  ايراد ديگري که بر حجاب گرفته اند اين است که موجب سلب حق آزادي که يک حق طبيعي بشري است مي گردد و نوعي توهين به حيثيت انساني زن به شمار مي رود

مي گويند احترام به حيثيت و شرف انساني يکي از مواد اعلاميه حقوق بشر است. هر انساني شريف و آزاد است. مرد باشد يا زن، سفيد باشد يا سياه. تابه هر کشور يا مذهبي باشد. مجبور ساختن زن به اين که حجاب داشته باشد، بي اعتنايي به حق آزادي او و اهانت به حيثيت انساني اوست و به عبارت ديگر ظلم فاحش است به زن. عزت و کرامت انساني و حق آزادي زن و همچنين مطابق عقل و شرع، هيچ کس بدون موجب نبايد اسير و زنداني گردد و ظلم به هيچ شکل و به هيچ صورت و به هيچ بهانه نبايد واقع شود، ايجاب مي کند که اين امر از ميان برود. 
پاسخ: يک بار ديگر لازم است تذکر دهيم که فرق است بين زن در خانه و بين موظف دانستن او به اين که وقتي مي خواهد با مرد بيگانه مواجه شود پوشيده باشد. در اسلام محبوس ساختن و اسير کردن زن وجود ندارد. حجاب در اسلام وظيفه اي است بر عهده زن نهاده شده که در معاشرت و برخورد با مرد بايد کيفيت خاصي را در لباس پوشيدن مراعات کند اين وظيفه نه از ناحيه مرد بر او تحميل شده است و نه چيزي است که با حيثيت و کرامت او منافات داشته باشد و يا تجاوز به حقوق طبيعي او نيست که خداوند برايش خلق کرده باشد. 


اگر رعايت پاره اي مصالح اجتماعي، زن يا مرد را مقيد سازد که در معاشرت روش خاصي را اتخاذ کنند و طوري راه بروند که آرامش ديگران را بر هم نزنند و تعادل اخلاقي را از بين نبرند، چنين مطلبي را زنداني کردن يا «بردگي» نمي توان ناميد و آن را منافي حيثيت انساني و اصل«آزادي» فرد نمي توان دانست. 


در کشورهاي متمدن جهان در حال حاضر چنين محدوديت هايي براي مرد وجود دارد. اگر مردي برهنه يا در لباس خواب از خانه خارج شود و يا حتي با پيژامه بيرون آيد، پليس ممانعت کرده به عنوان اينکه اين عمل برخلاف حيثيت اجتماع است او را جلب مي کند. هنگامي که مصالح اخلاقي و اجتماعي، افراد اجتماع را ملزم کند که در معاشرت اسلوب خاصي را رعايت کنند مثلاً با لباس کامل بيرون بيايند، چنين چيزي نه بردگي نام دارد و نه زندان و نه ضد آزادي و حيثيت انساني و نه ظلم و ضد حکم عقل به شمار مي رود. 


برعکس، پوشيده بودن زن، در همان حدودي که اسلام تعيين کرده است، موجب کرامت و احترام بيشتر اوست ؛ زيرا او را از تعرض افراد جلف و فاقد اخلاق مصون مي دارد. شرافت زن اقتضاء مي کند که هنگامي که از خانه بيرون مي رود متين و سنگين و با وقار باشد، در طرز رفتار و لباس پوشيدنش هيچ گونه عمدي که باعث تحريک و تهييج شود به کار نبرد، عملاً مرد را به سوي خود دعوت نکند، زباندار لباس نپوشد، زباندار راه نرود، زباندار و معني دار به سخن خود آهنگ ندهد؛چه آن که گاهي اوقات ژست ها سخن مي گويند. راه رفتن انسان سخن مي گويد، طرز حرف زدنش يک حرف ديگري مي زند. اول از تيپ خودم که يک روحاني هستم مقال مي زنم: اگر يک روحاني براي خودش قيافه و هيکلي برخلاف آن چه عادت و معمول است بسازد، عمامه را بزرگ و ريش را دراز کند، عصا و ردايي با هيمنه و شکوه خاص به دست و دوش بگيرد، اين ژست و قيافه خودش حرف مي زند. مي گويد براي من احترام قائل شويد، راه برايم باز کنيد، مؤدب بايستيد، دست مرا ببوسيد. همچنين است حالت يک افسر با نشانه هاي عالي افسري که گردن مي افرازد، قدم ها را محکم به زمين مي کوبد، باد به غبغب مي اندازد، صداي خود را موقع حرف زدن کلفت مي کند. او هم زباندار عمل مي کند، به زبان بي زباني مي گويد: از من بترسيد، رعب من را در دل هاي خود جا دهيد. همين طور ممکن است زن يک طرز لباس بپوشد يا راه برود که اطوار و افعالش حرف بزند، فرياد بزند که به دنبال من بيا! سر به سر من بگذار! متلک بگو! در مقابل من زانو بزن! اظهار عشق و پرستش کن! آيا حيثيت زن ايجاب مي کند که اين چنين باشد؟ آيا اگر ساده و آرام بيايد و برود، حواس پرت کن نباشد، نگاه هاي شهوت آلود مردان را به سوي خود جلب نکند، برخلاف حيثيت زن يا برخلاف حيثيت مرد يا برخلاف مصالح اجتماع يا برخلاف اصل آزادي فرد است؟ آري، اگر کسي بگويد زن را بايد در خانه حبس و در را به رويش قفل کرد و به هيچ وجه اجازه بيرون رفتن از خانه به او نداد، البته اين با آزادي طبيعي و حيثيت انساني و حقوق خدادادي زن منافات دارد. چنين چيزي در حجاب هاي غير اسلامي بوده است ولي در اسلام نبوده و نيست. شما اگر از فقها بپرسيدآيا بيرون رفتن زن از خانه حرام است؟ جواب مي دهند نه. اگر بپرسيد آيا خريد کردن زن ولو اينکه فروشنده مرد باشد حرام است؟ پاسخ مي دهند حرام نيست. آيا شرکت کردن زن در مجالس و اجتماعات ممنوع است! باز هم جواب منفي است چنانکه در مسجد و مجالس مذهبي و پاي منبرها شرکت مي کنند و کسي نگفته است که صرف شرکت زن در جاهايي که مرد هم وجود دارد حرام است. آيا تحصيل زن، فن و هنر آموختن زن و بالاخره تکميل استعدادهايي که خداوند در وجود او نهاده است حرام است؟ باز جواب منفي است. فقط دو مسئله وجود دارد، يکي اين که بايد پوشيده باشد و بيرون رفتن به صورت خودنمايي و تحريک آميز نباشد و ديگر اين که مصلحت خانوادگي ايجاب مي کند که خارج شدن زن از خانه توام با جلب رضايت شوهر و مصلحت انديشي او باشد. فرض کنيم زن مي خواهد به خانه خواهر خود برود و في المثل خواهرش فرد مفسد و فتنه انگيزي است که زن را عليه مصالح خانوادگي تحريک مي کند. تجربه هم نشان مي دهد که اينگونه قضايا کم نيست.

فلسفه عفاف وحجاب استاد فرزانه شهید مرتضی مطهری

منبع : واحد بانوان تبلیغات اسلامی مازندران      1397/6/5 12:40    تعداد بازدید :  63


نظرات بازدیدکنندگان
نام و نام خانوادگی :
ایمیل :
* متن کامنت :
 

خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود
تعداد بازدید : 63
0/10 (تعداد آرا 0 نفر )


 
  |صفحه اصلی| | اخبار | |طرحها و خدمات| | اندیشه | |گالری تصاویر| | فروشگاه | | پیوندها | |چند رسانه ای| | دانلود | |مشاوره حجاب| |نقشه سایت| | درباره ما | | تماس با ما |  
کلیه حقوق این سایت محفوظ و متعلق به موسسه فرهنگی هنری کاربردی خیبر می باشد. تمامی کالاها و خدمات این فروشگاه، حسب مورد دارای مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می باشند و فعالیتهای این سایت تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.